Anti-NMDA Reseptör Ensefaliti: Zorlu Bir Yolculuk ve İyileşme
Andrew Gallant yakın zamanda anti-NMDA reseptör ensefaliti teşhisi aldı. Bu, vücudun normalde faydalı antikorlarının garip bir şekilde hareket etmeye başlayarak beyinde iltihaplanmaya neden olduğu bir otoimmün bozukluktur. Bu kısa yazı, kişisel deneyimlerini ve prognozunu detaylandırıyor.
Hastalığın Başlangıcı ve Belirtileri
Her şey grip benzeri semptomlarla başladı: kalp çarpıntısı, gece terlemeleri, titreme ve uyku sorunları. Ancak burun tıkanıklığı veya öksürük yoktu. Aynı zamanda zihinsel olarak da kendini kötü hissediyordu; 38 yıllık hayatında hiç deneyimlemediği derin bir anksiyete ve panik ataklar yaşıyordu. Bu durum, özellikle neyin sebep olduğunu bilmediği için oldukça korkutucuydu. Psikolojik semptomları tetikleyen belirgin bir yaşam olayı veya tetikleyici yoktu, fiziksel semptomlar için de o dönemde belirgin bir biyolojik açıklama bulunmuyordu.
Semptomların İlerleyişi ve Zorlu Süreç
Sonraki haftalarda fiziksel semptomlar kronik çene ağrısına dönüştü ve yemek yemesini inanılmaz derecede zorlaştırdı. Denge problemleri de yaşıyordu. Çocukluğu boyunca üç topu kolayca sektiren ve spor yapan biri olarak, 5 yaşındaki oğlunun birkaç metre öteden attığı topu tutamıyordu. Psikolojik semptomları belki de daha da korkunçtu: intihar düşünceleri vardı ve psikozdan muzdaripti; özellikle de sanrılar ve işitsel halüsinasyonlar yaşıyordu.
Denge sorunları ve psikolojik semptomların ezici doğası, sonunda düşüp kafasını çarpmasına neden oldu. Bu durum, kendisinin ve eşinin evde güvende olamayacağına karar vermesine yol açtı ve ilk acil servis ziyaretini beraberinde getirdi. Fiziksel olarak temizlendikten sonra bir yataklı psikiyatri hastanesine gönderildi, çünkü semptomları evde yönetemeyecekleri kadar ilerlemişti.
Yanlış Teşhisler ve Doğru Yola Çıkış
Anti-NMDA reseptör ensefaliti’nin genellikle (vakasında olduğu gibi) yaygın anksiyete bozukluğu veya şizofreni olarak yanlış teşhis edilmesi yaygındır. Fiziksel olarak ‘temizlendiği’ için, psikiyatri hastanesinden hızlıca çıkıp bir nörolog görmesi zorlaştı. Geriye dönüp bakıldığında, sağlık sisteminin onu hayal kırıklığına uğrattığı tek nokta buydu. Tesadüfen bir doktor olan biriyle şanslı bir bağlantı sayesinde, psikiyatri tesisinden Boston’daki Brigham and Women’s Hastanesi’nin nöroloji bölümüne geçebildi.
Teşhis ve Hayat Kurtaran Tedavi
Brigham and Women’s Hastanesi’ne girdikten sonra neredeyse bir ay boyunca hastanede kaldı. Birkaç MRG, lomber ponksiyon, EEG ve daha birçok test yapıldı. Hayat kurtarıcı olarak gördüğü bir tedavi protokolü sayesinde, teşhisi henüz kesinleşmeden bile çok hızlı bir şekilde intravenöz immünoglobulin (IVIG) ve metilprednizolon aldı. Özellikle MRG’ler beyninde bir lezyon olduğunu ortaya koydu. Ancak, anti-NMDA reseptör ensefaliti teşhisinin doğrulanması daha sonra gerçekleşecekti, çünkü bu durum en azından beyin omurilik sıvısında pozitif bir antikor testi ile en iyi şekilde yapılır ve bu spesifik testin sonuçlarının gelmesi genellikle birkaç hafta sürer.
İyileşme Süreci ve Gelecek
Resmi teşhisini aldığında, IVIG ve steroidler etkisini göstermişti ve %100 olmasa da çok daha iyi hissediyordu. O zamandan beri steroid tedavisine devam etti ve şimdi kademeli olarak azaltıyor. Ensefalitin nedeni olduğu bilinmeden önce psikolojik semptomları nedeniyle reçete edilen ilaçları da azaltıyor. Ayrıca, anti-NMDA reseptör ensefalitinin tedavisinde satralizumabın etkinliğini test eden CIELO klinik araştırmasına resmi olarak katıldı.
Otoimmün bozuklukların bilinen bir tedavisi olmasa da, anti-NMDA reseptör ensefalitinin prognozu çok iyidir. Doktorları, hastalığın erken yakalandığını (psikiyatri hastanesindeki erken sapmaya rağmen) ve bunun daha iyi uzun vadeli sonuçlarla ilişkili olduğunu söyledi. Gerçekten de, şimdi harika hissediyor ve iyileşmesi kendi beklentilerini aşıyor.
Geçmişle İlişkilendirme ve İlham Veren Hikayeler
Anti-NMDA reseptör ensefalitinin, geçmişteki şeytani ele geçirilme vakalarını kısmen açıklayabileceği yönünde bazı spekülasyonlar bulunmaktadır. Hayatındaki birçok insan, yakın olsun olmasın, kendisinde ciddi bir sorun olduğunu anlayabiliyordu. Bilim ve modern tıp olmasaydı, insanların altta yatan neden hakkında ne tür spekülasyonlara girişebileceğini ancak hayal edebiliyor. Bu kaos hastalığının tam hikayesi oldukça uzun ve bunu tam olarak yayınlayacağından emin değil. Ancak, Susannah Cahalan ‘Beynimdeki Ateş: Bir Ayım Deli Hastanesinde’ adlı kitabında tam olarak bunu yaptı. Ayrıca, Haziran 2026 itibarıyla YouTube’da ücretsiz olarak izlenebilecek bir film uyarlaması da mevcuttur. Hastalığı, Susannah’nınki kadar ilerlemedi veya aynı şekilde seyretmedi. Örneğin, (bilinen) nöbetleri veya katatonisi yoktu. Diğer semptomları, özellikle psikoz, oldukça benzerdi.
Yenilenmiş Bir Başlangıç
Bu, hayatının kesinlikle en kötü deneyimi oldu. Aynı zamanda, son birkaç aydaki normalden daha yüksek hareketsizliğinin de açıklaması. Ancak yenilenmiş bir enerjiyle yavaş yavaş normal hayatına geri dönüyor. Sektörün nereye gittiği konusunda heyecanlı ve bir yıl sonra nelerin nasıl görüneceğini görmek için sabırsızlanıyor. İki ay öncesine göre hissettiği korkunç durumun aksine, ‘normal’ haliyle bunu deneyimleyebildiği için çok mutlu.
Minnettarlık
Son olarak, özellikle iki kişiye minnettarlığını ifade etmek istiyor:
- Eşi Kaitlyn Brady: Hayatını kurtardı. Nörolojik bir bileşen olduğuna asla inanmaktan vazgeçmedi ve onun için savaşmaktan asla vazgeçmedi. Yanında olduğu için çok minnettar. Teşhisi konulmadan önce taşıdığı yük gerçekten olağanüstüydü. Sadece ihtiyacı olduğunda yanında olmakla kalmadı, oğulları için de oradaydı. Doktorlar ne zaman arasalar, gecenin geç saatlerine kadar bile, oradaydı. Bodrumları su bastığında ve hepsi grip olduğunda da oradaydı. Her şeyi nasıl hallettiğini asla bilemeyecek, ancak hayatının geri kalanında ona borçlu olacak.
- Charlie Marsh: Tüm bu süreçte sabırlı, anlayışlı ve ortağıydı. İşverenin ciddi bir tıbbi durumla nasıl başa çıkması gerektiğine dair beklentileri aşmakla kalmadı, bunu birden fazla şekilde fazlasıyla yaptı. Birinin bir durumu mükemmel bir şekilde hallettiğini söylemek pek sık olmaz, ancak bu durumda kelime tam uyuyor.
Ayrıca arkadaşlarına, ailesine ve doktorlarına da teşekkür ediyor. Bu süre zarfındaki destekleri sarsılmazdı ve onlar olmadan ne olacağını emin değil. Bu soruyu bir hemşireye sorduğunda, ‘İyi bir şey olmazdı’ cevabını aldı.
Mutlu kodlamalar.
